„Jesteś tam, Szatanie? To ja, Madison. Nie jest prawdą to, że w chwili śmierci przelatuje nam przed oczami całe życie. A przynajmniej nie całe. Być może niektóre fragmenty. Wspomnienia innych partii życia wracają do nas dopiero po wielu latach. I na tym, moim zdaniem, polega funkcja Piekła: to miejsce pamięci. A poza tym celem piekła jest nie tyle to, byśmy zapomnieli o szczegółach naszego życia, ile to, byśmy je wybaczyli”.
Jeśli wierzycie, że po
śmierci dusza może trafić do Nieba lub Piekła, na pewno macie też określoną
wizję tych miejsc. Czy w Waszym Piekle diabły gotują grzeszników w wielkim
kotle? W moim nie.
Wyobrażam sobie, że jeśli
moja dusza miałaby trafić do Piekła, to byłoby tam wszystko, czego się
najbardziej boję i czego ponad wszystko nie lubię. Przez wieczność jadłabym
więc jajka, zwisając z wysokiej góry (mam lęk wysokości), a dookoła latałyby
ogniste kule (panicznie boję się ognia). To oczywiście tylko przedsmak tego, co
byłoby uosobieniem moich lęków. Czegokolwiek bym jednak
nie wymyśliła, wypada to nad wyraz blado w porównaniu z wizją Chucka
Palahniuka.
„Potępieni” nie pozostawiają czytelnikowi żadnej
nadziei. Aby trafić do Piekła wystarczy np. wypalić za dużo papierosów lub
przekroczyć dozwoloną liczbę przekleństw. Teoretycznie więc każdy z nas ma
bardzo duże szansy na spędzenie wieczności właśnie tam. Tak też było z Madison
Spencer, trzynastolatką, która została skazana na potępienie z powodu
przedawkowania marihuany. Jej wędrówka poprzez piekielne czeluście stanie się
dla czytelnika okazją do poznania jego najgłębszych zakamarków, a dla autora
przyczynkiem do przedstawienia okoliczności śmierci dziewczynki. To, na co w
Piekle z pewnością nie można narzekać, to samotność. W zaświatach Madison
zdobywa to, czego nigdy nie miała za życia: przyjaciół. Wraz z nimi niczym
prawdziwa turystka zwiedzi m.in. Dolinę Zużytych Pieluch Jednorazowych, Jezioro
Letnich Wymiocin i Ocean Zmarnowanej Spermy. Tylko tam można też porozmawiać z
Adolfem Hitlerem, Józefem Stalinem, Marilyn Monroe, James Deanem i za karę
zostać skazanym na wieczny seans „Angielskiego pacjenta”. W Piekle można także
robić karierę, niestety tylko w dwóch branżach: pornografii i telemarketingu.
Musicie więc przyznać, że w zaświatach Palahniuka może i jest przerażająco, ale
też zdecydowanie ciekawie i ekscytująco.
