„Paryskie niebo w lustrze Sekwany przegląda się,
Pod nim najpiękniej kwitną dziewczyny i bzy.
Ponad dachami fruną gołębie gdzieś hen, gdzieś hen,
A akordeon gra sulesjel de Paris.”
Podróż
krótka, bo tylko trzydniowa. Podróż, która wynikła niespodzianie. Podróż,
której nie mogłam przecież odmówić, gdy nieśmiało wzięła mnie w swe objęcia.
Mój drugi raz w Paryżu.
I znowu były wieczorne przechadzki po Montmartre, mojej najulubieńszej dzielnicy.
Kawa
i bagietka na śniadanie. Przesiadywanie w uroczych kafejkach i
przyglądanie się podążającym gdzieś w pośpiechu turystom,
i nieśpieszącym się
nigdzie paryżanom.
Było tak podobnie, a
jednak całkiem inaczej. Ostatnio była atmosfera świąt, grzańce i zimno. Teraz
była atmosfera Paryża, wino tak, ale do obiadu, błękitne niebo i ciepło.
Bo w Paryżu nadal lato.
